يه اخلاق خيلي عجيب که من دارم اينه که به طرفم غر ميزنم ولي تا آخرش هستم، کمکش ميکنم، دلسوزي ميکنم ولي غر هم تا دلت بخواد ميزنم ....
بعضي‌ها خيلي خوشرون ... با لبخند بهت ميگن که مشکل خودته ... يه جوري خودت حلش کن ... از وقتشون ... از کارشون نميزنن ... ولي غر هم نميزنن ...
من موندم کدوم خوبه؟
