دوشنبه، اسفند ۰۵، ۱۳۸۱

ميگما .... اگر دامنه اتيش جنگ عراق به ايران كشيده بشه چي؟
ما ايروني‌هايي كه تو كشورهاي طرفدار جنگ زندگي ميكنيم ... شايد بعضي‌هامون تظاهرات ضدجنگ هم شركت كرديم چيكار ميكنيم؟ .....

صِرف بودن تو آمريكا يا كانادا ... يعني تقويت بنيه علمي، اقتصادي، فرهنگي ....... حداقل بازار مصرف اينجور كشورا .....

من چه ميكنم؟ .... حداقل كاري كه ازم مي‌ياد اينه كه برم تهران .... وقتي صداي آژير خطر بلند ميشه دست كيانارو بگيرم .... نيكتا رو بغل كنم .... واسه مادرم دلداري باشم ....عوضش يه عمر حسرت نميخورم بعدها اگه زنده موندم ... همين خودش خيليه ..... تازه اين حداقلشه .....

اين جواب من بود به دوستي كه پرسيد: اگه يه روز خسته و كوفته از سركار يا مدرسه اومدي خونه لم دادي پاي تلويزيون ... باخبر بشي اوني كه ميگي منتَظَره ظاهر شده .... چه ميكني؟ .... اون ميگفت فك نكنم بري به كمكش ....