من يك موقعی بود که بدون فکر چشمهام رو ميبستم و سفت و محکم ميگفتم که مرغ يك پا داره و خط فارسی نبايد عوض بشه. بعدها به فکر افتادم که نکنه من برای دل خودم اينرو ميگم و دليلی براش ندارم به خودم گفتم که نبايد احساسی برخورد کرد و ضايع شدن يك نسل (يعنی ما) در برابر منافع اين تغيير اصلا به حساب هم نمياد. مگر همين الانش ٪۹۰ مکاتبات فارسی روی اينترنت به همين فينگليسی نيست؟ مگر با کلی احساس نميگن azizam؟ از خودم ميپرسيدم چی می شد به جای اينکه بنويسيم :

عزيز مـصر بـه رغـم برادران غيور
ز قـعر چاه برآمد بـه اوج ماه رسيد

می نوشتيم :

Aziz Mesr beh raghme baradaran ghayour
ze gha'reh chah bar-amad be oje mah resid

ديدم نه انگار بهتر هم شد تمامی امکانات رايانه آمد به ياری، انواع و اقسام قلم ها، پشتيبانی همه جور سيستم عامل، سرعت تق تق کردن بالا (تايپ کردن به فارسی چی ميشه ننه جان؟ - يادش بخير جلوی دانشگاه پر بود از تايپ فارسی) و گور پدر يونيکد هم کرده. ديگه لازم هم نيست بزنيم چپ به راست و راست به چپ.

تازه اگر به خط لاتين بنويسيم مشکل اِعراب هم حل می شه و لازم نيست با مشقت بخونيم:

که که را به که دارم و مه به مه
فراوان خرد باشدم روز بـه

و ديگر بچه ها در مدرسه برای نوشتن خاب و خاهر و خاهش از ديکته تك نمی گيرن و لازم نيست حفظ کنن خواب و خواهر و خواهش. يا ديگه ۴ جور ض ظ ذ ز و ۳ جور ث ص س رو لاذم نيصت ياد گرفت. با اين همه مزايا ديگه يا بايد کور باشی و نبينی يا آدم ....................

>> ادامه دارد ...>>